Foto: Mio Reyes

Det er rett og slett ikkje heilt lett å halde stoltheita tilbake når Fredrik denne veka står på scena på Chat Noir med musikalen Cabaret. Han er andre års student på Bårdar internasjonal men med i ensemblet av tredjeårsstudentar som fyller salen i 14 dagar. Når han i tillegg blir hevda å gjere ein merkbar jobb må vel ordtaket “eplet fell ikkje langt frå stammen” ha fått eit godt skot for baugen. Foreldra vil nok få med seg ei førestilling før det heile er over og den spanande reisa vidare tek til.

• Mona Levin i Aftenposten
• Bravo for Cabaret
• Glitter og glamour
• Morgondagens stjerner?

• Belkin er rett og slett ein liten dings som du koblar rett inn på stereoanlegget på anten ein CD, Phono eller liknande inngang.
• Når den er kobla kan du sende musikk via Bluetooth fra iPhone, PC, Mac eller kva du måtte ha.
• Det bar rett på El Kjøp etter jobb, og såg vel kanskje for meg at det ville ta store delar av kvelden å få dette til å virke.
• Men  det fungerte omgåande, sette i kontakten fann den på iPhonen, spelte musikk.
• Ingen installerting, alle einingar med bluetooth får den fram t.d. telefonen.
• Og prisen var nesten det beste med heile greia 299,-  på El Kjøp

Er innstilt på at det kan kome kommentarar som tyder på at eg burde ha skaffa denne for eit halvt år sidan, men betre seint enn aldri. Og eg gjer i alle fall ikkje som alle dåkke andre med unntak av Øyvind, og held det for seg sjølv!

Sidan eg har både iTunes og Spotify på telefonen blei låtarkivet med eitt både større og meir medgjerleg, let the music take you!

• Magne Øvrebø gjer ein formidabel jobb med å ha perfekte skispor på Langeland til ei kvar tid. Over 500 får daglig oppdateringar om vær og føre via Facebooksida han oppdaterer.
• Når det i vårt eige kulurturhus blir presentert ein nyttårkonsert  med Bergen filharmoniske orkester, ein sprudlande og dyktig dirigent (der ein får tankar om at ho må ha vore innom balletthøgskulen ein svipp), og gode solistar, veit eg det er mykje krefter som lagt ned i arbeid for å gje oss dette.
• Eit ektepar vi perifert kjenner til har solgt unna og satsa alt på draumen. Kjøpt ein vingard i Italia og inviterer gjester til sommaren. Det er lett å la seg inspirere.
• Nokre vener viser att nye faser gjev nye og spennande moglegheiter, om ein vågar… Med ny jobb og lause teltpluggar blir ikkje livet hermetisert.
• Eiga kone er også inspirasjon på meir enn ein måte. Når ho no på nytt ser fram til ein lengre jobbperiode i utlandet veit eg at det også for meg vil bli mange gode gjensyn med både stader og medmennske i hennar “andre liv”.

Lista kan nok bli lang om ein tenkjer etter. Kanskje det med å oppgløde kvarande ikkje er så dumt nyttårsforsett?

• ”Samtalen er ikkje puslete greier”, sa Kongen i sin nyttårstale. Dette er visdom som er viktig å bli minna om.  Å tale saman er ein grunnstein som både gjeld svært lokalt i heimen, i jobb og fritid, og ikkje minst i møte med det nye, det ukjente, det vanskelige og det uforståelige.
• Statsministeren følgde opp med viktige ord og mellom anna oppfordra oss til å vere ”digitale nabokjerringar”.  Kvardagen vår er meir og meir  digital og vi treng påminninga om å ta vare på kvarandre også i vår digitale omgong.  Eit ope samfunn er sårbart. Vi treng å vere på vakt mot alt som truar og bør frimodig rettleie kvarandre.
• Den tredje tanken kom med full kraft når Lars Monsen på nytt la ut på grenselaus ekspedisjon saman med eit sterkt reisefølgje. Dei fleste grensene er det kanskje vi sjølv som set.

Det er ikkje puslete greier å starte på eit nytt år, lukke til!

• Det er skummelt når eit høgdepunkt kjem allereie i introen, men eg var budd på at det kanskje det kom til å bli tilfellet når kammerat Jarand og eg allereie i januar pakka for ei skiveke i La Grave i dei franske alpane. På den andre sida var det jo ikkje dumt med eit slikt høgdepunkt tidleg, det varte jo heile året

• I påska var det igjen klart for nye 5 mnd. i Montenegro for Torunn. Resten av oss slo følgje ei vekes tid for å sjå ho godt på plass, og få eit gjensyn med eit flott land og folk.
• Når Torunn var på plass ned i lånda var det jo meir enn nokon gong duka for gutesysler. Det starta med ein storarta tur på Skåla ein vakker vårdag.
• Deretter vart det The Wall i London saman med Mats. Litt vanskeleg å døme kven som hadde det best.

• Når ein snart er 50 er det jo berre å prøve det ein innerst inne har hatt tankar om. Eg starta litt forsiktig med deltakig i mitt første motbakkeløp. Var ikkje så stor sjanse for å møte naboer eller andre i Lærdal, til gjengjeld vart det fantastisk fiskesupe hos Torunnslekta etter ein tur på Storehaugen.
• Etter 20 år i folkehøgskulen var det godt å oppleve at ein både kunne brukast, og at det flott med eit liv også utanfor. Så i mai var det svart på kvitt over.
• Slutt vart det også på vikariatet som arrangementssjef ved Førdefestivalen. Spennande og spesielt å jobbe eit heilt år med tilrettelegging av nokre dagar i juli. Fallhøgda var jo absolutt til stades så det var godt å runde av med ei god kjensle, pakke sekk og Mats og innta Montenegro igjen. Mats hadde denne gongen med seg kammerat Sivert, og dermed såg vi ikkje allverden mykje til han.
• Men det vart ein historisk kort ferie. Engasjementet i Førdefestivalen gjekk til 1.august og den nye jobben starta 1. august, men takka vere ein del opparbeidd avspasering og ei veke utsetting hos fylkeskommunen vart det likevel nokre timar.
• Vikariatet som koordinator for Den kulturelle skulesekken i Sogn og Fjordane føyer seg godt inn i øvingane med bratte motbakkar. Enkelte av oss likar desse utfordringane…
• Sjølv om kanskje fritidsproblem ikkje er noko påtrengande for tida har Torunn og eg fått med eit nytt semester i Førde kammerkor. Flott oppleving å få vere med på storprosjektet Mozarts requiem.

God jul då, og lukke til med  det som ventar

P.S. Sjekka at liks på denne teksten er 35 og dermed innanfor

Dei siste månadane har bydd på mykje nytt og gjevanede. I samband med at hovudsponsor for Førde kammerkor utfordra koret til å bidra med ein gjesteblogg tenkte eg at det kan jo vere greitt å prøve å systematisere litt av det som rører seg, så eg hoppa i det. Den eine tanken er knytt til dei nye utfordringane med å vere nytilsett i fylkeskommunen. På ei samling fekk vi eit sveip over mykje av kva og kven fylkeskommunen er. Dette er ikkje lite, men det var først og fremst  fylkesordføraren sit velkomstord som festa seg. Han viste til visjonen “Livskvalitet og nyskaping” som svevar høgt over det som rører seg i fylket.  Dette tok eg  med meg og grunda litt på det. Spesielt det med livskvalitet. For det er jo det vi strebar etter å tilføre liva våre, kvalitetar som gjer at vi trivst og som gjer at vi kjenner oss verdfulle og nyttige.

I haust tok eg til igjen i Førde kammerkor etter eit års pause. Det store målet for haustøvinga er framføring av Mozarts requiem i november. Og dette er jo rett inn i kvalitetsomgrepet. Dette er noko nokon av oss gjer, brukar tid, krefter og ressursar på og som ikkje gir ei krone i avkastning. Det heile handlar om ein annan kronelaus konto; livskvalitetskontoen. Å arbeide med kultur på heiltid kjenner eg er ei svært priviligert oppgåve. Det er som å vere forvaltar av livskvalitet, og eg trur kanskje at det med ei krone avkastning ikkje stemmer når vi tenkjer oss om. Skal vi trivast, vere stolte av heimstaden, bli verande og ynskje å ha arbeid  vårt her, så er det avgjerande at vi opplever livskvalitet. Og då blir jo reknestykket eit anna.

God helg, eg skal føreta eit innskot på kontoen og tek meg ein rusletur i haustfjellet med hunden

Vi menn er jo gjerne kjent for å lage lister for både det eine og det andre, så eg smell til med ei lita over små og store nærliggande gleder:

• I helga fekk vi med oss ein 50 årsdag til ein god ven. Det er ikkje lite å få vere med på ei slik hending. Ha gode vener, treffe kjente og ha ein god kveld.
• På ein av mine heller sjeldne handleturar traff eg eit fint par. Ein kollega hadde tatt med ei venninge, som for tida sit i rullestol, på handletur. Det var fint å sjå, og det set mange tankar i sving…
• Gleda av å sjå at ein gamal kammerat som endelig hadde sett nytta av å “Få meg på..” Facebook.
• Spele plata “Høstsløv” med Arild Andersen, Frode Alnes og Stian Karstensen. Plata vart til ved at dei hadde ei god stund med venskap rundt eit rikhaldig bord av haustens rettar og vin, før dei sette seg i studio og forfatta denne plata.
• Middag saman med dotter og kjærast, på perm frå militæret. Ein  kjenner seg om ikkje gamal så i alle fall vaksen og priviligert….
• Det vart tid til ein kort  bursdagskaffi til nevø  med treff av familie. Ikkje alltid ein treng kvantitet for å få kvalitet.
• Ein kort joggetur før frukost, til akkopagnement av Mozarts Requiem som bør lyttast på til øving måndag med kammerkoret.
• Møtte ein kamerat, han hadde samla nokre musikarvener til samspel i helga. Resultatet gler eg med til.
• Nokre kilometer  rusletur med kona og hunden er god psykologi, mest kona…
• Når Sogndal slår Brann kjenner eg at eg blir glad. Ikkje fordi eg er så veldig engasjert, men fordi eg veit eg har ein svoger som er det og at han og familien nok har ein fin kveld…
• I same andedrag må eg også orientere meg mot korleis det går med Molde. Når det går deira veg har eg ein god kammerat som eg veit har det godt.

Eg ynskjer ikkje å framheve mine ting, men ynskjer meir ei oppfordre oss til å sjå litt rundt. Vi har nok mange småting som til saman gjer at vi ikkje har det så verst:)

God veke!

• Frå kontorstolen på Sunnfjord Folkehøgskule var  Eikåsnipa det daglige blikkfanget.Eit vakkert lite fjell som frå toppen avdekkar heile Jølster med vatn og bre.

• Frå den andre stolen fylgde eg Viefjellet gjennom dei ulike årstidene, eit fjell som eg omlag kvar veke tek med hunden eller ein kammerat til, der Førde bokstavleg ligg for føtene etter ein kort tur.

• Den nye kontorstolen har utsikt rett mot den nye bystien. 
  Neste vår ligg stien klar som skal gå i småsvingar opp heile Hafstadfjellet til sendaren 706 moh. Sidan den startar berre eit par hundre meter frå kontoret ser eg ikkje vekk frå at den kan utløyse eit par utvida lunsjpausar.

Men møte med ny arbeidsplass er møte med så mykje meir. Nye flotte kollegaer og nytt kontor, der eg til og med fekk utveksle litt iPad app`ar med Øyvind på sidekontoret, og treff med mange kjende i felleskantina som er eit viktig sosialt møtepunkt for “Storehagen atrium”, som kontorbygget heiter. Om du vil ha ein liten kikk innom dette flotte bygget kan du jo bla gjennom siden 58-61 i dette designbladet…

Og som om ikkje det var nok veks “bytreet” rett utanfor vindauget mitt. Treet er mykje omtala sidan det føreligg kommunale planar som ikkje har dette med i gatebildet, og mange har engasjert seg for å ta vare på denne mjuke historiske perla.

Den første dagen med skulesekken var altså full av gode inntrykk, så håpar eg å kunne vere med å fylle skulesekkane til born og ungdom med god kultur i tida framover.